Οι φίλοι είναι οι συνοδοιπόροι που επιλέξαμε και μας επέλεξαν για το ταξίδι είναι οι συμπαίκτες που επιλέξαμε και μας επέλεξαν για το παιχνίδι της ζωής. Στο μυαλό όλων μας η φιλία ήταν πάντα μια έννοια αγνή, απόλυτη, τοποθετημένη ψηλά στην κλίμακα των αξιών και των προτεραιοτήτων μας
…. Στην πορεία ,ίσως, πολλοί από μας καταλάβαμε ότι τίποτα δεν είναι τόσο απόλυτο, μόνιμο η ιδανικό… ωστόσο η αξία της φιλίας έμενε και μένει αδιαπραγμάτευτη στην ψυχή μας.
Στο πέρασμα των χρόνων κατανοήσαμε ότι ο χρόνος, οι διαφορετικές συνθήκες που παρουσιάζονταν στη ζωή κάποιου και κατ’ επέκταση οι νέες ανάγκες που προέκυπταν στις ζωες όλων μας…μετέβαλαν, τροποποίησαν, κατάργησαν οριστικά ή προσέθεσαν νέους “παίκτες” στο σενάριο των ζωών μας.
Καταλάβαμε ακόμη καλύτερα τη σχέση του “δούναι και λαβειν” σε όλα τα επίπεδα, που είναι εξάλλου και ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των σχέσεων… και ζητά διαρκώς την αδιάλειπτη προσοχή μας, εφόσον ενδιαφερόμαστε να συνεχίσουμε την “κοινή” μας πορεία με κάποιον.
Απογοητευτήκαμε, διαγράψαμε, επανεντάξαμε ανθρώπους στις ζωες μας…αλλά πάντα κατανοούμε και κατανοώ και ο ίδιος ότι η παράσταση θέλει συμπρωταγωνιστές και θεατές , που θα εναλλασσόμαστε στους ρόλους…. Μόνο έτσι έχει ενδιαφέρον…
Σε όλους τους φίλους μου λοιπόν… που εξ ορισμού μόνο λίγοι και ξεχωριστοί μπορεί να είναι για τον καθένα …
Στον συνοδοιπόρο μου στις σκέψεις και στους διαλόγους, στον συνταξιδιώτη που από χρόνια αποφασίσαμε ο ένας να παρακολουθεί και να ενισχύει την πορεία του άλλου,
στον επιβάτη που η “τρέλα” του με αναζωογονεί και με κάνει να αισθάνομαι σημαντικός και δυνατός, στον συνεπιβάτη που με κάνει να καταλαβαίνω ότι η καρδιά όλων των ζητημάτων είναι απλή, στον συμπρωταγωνιστή μου που τόσο όμορφα ρέουν τα λόγια μαζί του και αποφορτίζουμε αμοιβαία τις εντάσεις μας.
Σε όλους όσους έφυγαν ή τους έκανα να φύγουν ....
Θέλω να πω…ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρετε όλα για μένα… δεν χρειάζομαι να ξερώ τα πάντα για σας… όσα όμως επιλέξαμε να τα φωτίσει ο προβολέας ας τα απολαύσουμε στο έπακρο!
… Εξάλλου δεν έχει σενάριο το ταξίδι… δεν έχει δεσμεύσεις το παιχνίδι… για αυτό είναι τόσο δύσκολο και όμορφο μαζί!
…. Στην πορεία ,ίσως, πολλοί από μας καταλάβαμε ότι τίποτα δεν είναι τόσο απόλυτο, μόνιμο η ιδανικό… ωστόσο η αξία της φιλίας έμενε και μένει αδιαπραγμάτευτη στην ψυχή μας.
Στο πέρασμα των χρόνων κατανοήσαμε ότι ο χρόνος, οι διαφορετικές συνθήκες που παρουσιάζονταν στη ζωή κάποιου και κατ’ επέκταση οι νέες ανάγκες που προέκυπταν στις ζωες όλων μας…μετέβαλαν, τροποποίησαν, κατάργησαν οριστικά ή προσέθεσαν νέους “παίκτες” στο σενάριο των ζωών μας.
Καταλάβαμε ακόμη καλύτερα τη σχέση του “δούναι και λαβειν” σε όλα τα επίπεδα, που είναι εξάλλου και ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των σχέσεων… και ζητά διαρκώς την αδιάλειπτη προσοχή μας, εφόσον ενδιαφερόμαστε να συνεχίσουμε την “κοινή” μας πορεία με κάποιον.
Απογοητευτήκαμε, διαγράψαμε, επανεντάξαμε ανθρώπους στις ζωες μας…αλλά πάντα κατανοούμε και κατανοώ και ο ίδιος ότι η παράσταση θέλει συμπρωταγωνιστές και θεατές , που θα εναλλασσόμαστε στους ρόλους…. Μόνο έτσι έχει ενδιαφέρον…
Σε όλους τους φίλους μου λοιπόν… που εξ ορισμού μόνο λίγοι και ξεχωριστοί μπορεί να είναι για τον καθένα …
Στον συνοδοιπόρο μου στις σκέψεις και στους διαλόγους, στον συνταξιδιώτη που από χρόνια αποφασίσαμε ο ένας να παρακολουθεί και να ενισχύει την πορεία του άλλου,
στον επιβάτη που η “τρέλα” του με αναζωογονεί και με κάνει να αισθάνομαι σημαντικός και δυνατός, στον συνεπιβάτη που με κάνει να καταλαβαίνω ότι η καρδιά όλων των ζητημάτων είναι απλή, στον συμπρωταγωνιστή μου που τόσο όμορφα ρέουν τα λόγια μαζί του και αποφορτίζουμε αμοιβαία τις εντάσεις μας.
Σε όλους όσους έφυγαν ή τους έκανα να φύγουν ....
Θέλω να πω…ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρετε όλα για μένα… δεν χρειάζομαι να ξερώ τα πάντα για σας… όσα όμως επιλέξαμε να τα φωτίσει ο προβολέας ας τα απολαύσουμε στο έπακρο!
… Εξάλλου δεν έχει σενάριο το ταξίδι… δεν έχει δεσμεύσεις το παιχνίδι… για αυτό είναι τόσο δύσκολο και όμορφο μαζί!
