ΕΘΝΙΚΗ ΥΣΤΕΡΙΑ..ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ

Βλέποντας την παραζάλη στην όποια βρίσκονται για άλλη μια φορά τα ελληνικά ΜΜΕ που πραγματεύονται τις πυρκαγιές στην ανατολική Αττική… αναρρωτιέμαι και αμφιβάλλω πλέον σοβαρά, για την ψυχοσύνθεση του συνόλου του λαού… αν κανείς δεχτεί –και ίσως το οφείλει- το αξίωμα, ότι η προσφερόμενη ενημέρωση αντικατοπτρίζει τις επιθυμίες της πλειοψηφίας.

Για 4 συνεχή εικοσιτετράωρα όλοι σχεδόν οι σταθμοί και με ελάχιστες διακοπές, αναπαράγουν υστερικά, μονομανώς και άκριτα το συγκεκριμένο θέμα. Διακατεχόμενα από μανιακό ζήλο, έχουν απωλέσει κάθε αίσθηση του χρόνου, της ποιότητας της πληροφορίας, του κόσμου που μας περιβάλλει και συνεχίζει να υπάρχει, να ζει και να περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο ανεξάρτητα από ό,τι συμβαίνει στην ανατολική Αττική.

Στις αποσματατικές περιπτώσεις που άνοιξα αυτές τις ημέρες την τηλεόραση.. διαπίστωσα έκπληκτος, ότι δεν δοθηκε ουτε μια συγκεκριμένη πληροφορία για τον μέχρι στιγμής, αριθμό των καμένων κτηρίων και για την συνολική ζημιά που προκλήθηκε.
Πέραν των εικόνων του εντυπωσιασμού και των αλαλαγμών κανένας δεν μπήκε στον κόπο ψύχραιμα να δώσει σαφείς οδηγίες σε όσους πλήττονται, ενώ ανύπαρκτη είναι και η κεντρική αρμόδια εκπροσώπηση του κράτους από έναν φορέα διαχείρισης κρίσεων.
Κανένας τηλεοπτικός σταθμός –και υποψιάζομαι δυστυχώς και πολλοί λίγοι πολίτες- δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να ενημερώσουν/ενημερωθούν για τα υπόλοιπα τεκταινόμενα στον κόσμο.

Η εικόνα του πρωθυπουργού και των λοιπών αρχηγών να περιφέρονται σαν να ήταν οι ίδιοι θαυματουργές θρησκευτικές εικόνες –και με εμφανή επικοινωνιακό μόνο στόχο- στις διάφορες πυρόπληκτες περιοχές , μόνο ιλαρότητα μπορεί να προκαλέσει.

Στο μυαλό μου έρχονται άπειρα άλλα γεγονότα τα οποία τα ελληνικά ΜΜΕ αλλά και ο ελληνικός λαός διαχειρίστηκε με την ίδια υστερία. Ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία, οι Αμερικάνικες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράκ, Η κρίση των Ιμίων, Η υπόθεση Οτσαλάν, Τα συλλαλητήρια για την Μακεδονία, Η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, Ο σεισμός στην Αθήνα, Το Σάμινα, Οι πυρκαγιές στην Πελλοπόνησο ακόμα και η Eurovision έγιναν κατά καιρούς εθνική μονομανία και συνάμα η μοναδική παρερχόμενη πληροφορία από τα μέσα ενημέρωσης.

Θεωρώ ότι, είναι σαφές για κάθε στοιχειωδώς σκεπτόμενο άνθρωπο, ότι η υστερική διαχείριση της πληροφορίας, αλλοιώνει τις πραγματικές της διαστάσεις, απομακρυνεί από την ίδια την ουσία της και διαταράσσει την λογική κρίση των κοινωνών της.
Καταλήγει τελικά να δηλητηριάζει τον ανθρώπινο νου… καταστώντας τον έρμαιο του φανατισμού, των ανυπόστατων δοξασιών και τελικά του παραλογισμού!

Με λύπη μου παρατηρώ, έναν λαό απαίδευτο… να ξεχνάει την ουσία της όποιας είδησης…και να παραδίδεται στο ζωώδες θέαμα που του προσφέρουν στην αρένα… αλαλάζοντας, τρίζοντας τα δόντια…έτοιμο να γίνει ένα από τα ζώα που κατασπαράσσονται μπροστά στα μάτια του!

ENOUGH IS ENOUGH

Στο πνεύμα των ημερών και του μηνύματος της αναγέννησης των πάντων αποφάσισα να σταχυολογήσω όλες αυτές τις καταστάσεις που δεν ανέχομαι πλέον και τις οποίες αποφάσισα να εξοβελίσω από την σκέψη και την καθημερινή μου πρακτική:

Δεν ανέχομαι πλέον λοιπόν:

Τις διαρκείς εβδομαδιαίες δημοσκοπήσεις που υποτίθεται ότι αντικατοπτρίζουν την λαϊκή άποψη και διάθεση, ενώ στην πραγματικότητα αναπαράγουν την ίδια μιζέρια εναλλάσσοντας την –υποτιθέμενη- λαϊκή προτίμηση ανάμεσα σε έναν θίασο περιφερόμενων σωτήρων.

Την διαρκή και επίμονη ομφαλοσκόπηση της τηλεόρασης. Την εμμονή της να σχολιάζει τις επιδόσεις της, και να αναπαράγει τις έριδες και τους ανταγωνισμούς της, προς τέρψη του ακροατηρίου της.

Την αναξιοκρατία, που υπάρχει σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Την κληρονομική δημοκρατία, που ξεκινάει από την κορυφή της πολιτειακής ηγεσίας και φτάνει σε κάθε “έδρα” Πανεπιστημίου, και ακόμα πιο πέρα σε κάθε τελευταίο κρατικό “οφίτσιο”.

Τον ρατσισμό και τις διακρίσεις σε όλες τους τις μορφές.. την θρησκευτική μισαλλοδοξία τόσο εύκολα ακόμα, χειραγωγεί τον κόσμο.

Το ότι μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, εξακολουθεί να θεωρεί ότι ανήκει σε ένα έθνος ανώτερο, μοναδικό κληρονόμο και απόγονο ενός υπεράνθρωπου πολιτισμού και γι αυτό αιωνίως αδικημένο από σκοτεινά κέντρα που συνωμοτούν για τον αφανισμό του.

Την αποκρουστική εικόνα του μεγαλύτερου μέρους του θρησκευτικού ιερατείου.. που και μόνο η εμφάνιση του –για να μην σχολιάσω οτιδήποτε άλλο- αποτελεί προσβολή στο θεμέλιο του μηνύματος που υποτίθεται ότι πρεσβεύει.

Τη μονομανή ενασχόληση –σχεδόν του συνόλου των πολιτών- με ένα "μεγάλο θέμα" κάθε τρεις και λίγο… το οποίο εντέχνως πλασάρεται από τα μέσα… εξαντλείται από μανιώδεις υπερβολικές, συχνά ανυπόστατες αναλύσεις σε κάθε γωνία και καφενείο της χώρας… για να ξεχαστεί και να αντικατασταθεί αμέσως από ένα άλλο μεγάλο θέμα για το οποίο θα χυθούν τόνοι μελάνης.
Η κατάσταση μου θυμίζει από τη μια ένα απαίδευτο μπουλούκι σε αρένα και από την άλλη κάποιο ψυχιατρείο όπως διόλου τυχαία είχε επισημάνει ο Κ. Καραμανλής ο πρεσβύτερος.

Το αποκρουστικό “ελληνικό όνειρο” του βολέματος σε μια θέση στο δημόσιο. Την έλλειψη κάθε δημιουργικής φιλοδοξίας από μεγάλο μέρος της νεολαίας.

Την -ευτυχώς μειούμενη- αποθέωση της διασκέδασης στα μπουζούκια όπου ένα συνονθύλευμα από κακούς τραγουδιστές, άθλια ποτά, ελάχιστο χώρο… υποτίθεται ότι αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ψυχαγωγίας του έθνους.

Που όλο και πιο συχνά κανείς δεν παραδέχεται πλεον την άγνοια του επί οποιουδήποτε θέματος.

Την υποκρισία στην καθημερινή επικοινωνία, την διστακτικότητα στη σαφή τοποθέτηση για κάποιο θέμα.. Η ευθεία αντιπαράθεση έχει γίνει συνώνυμο της ανοησίας… ενώ μόνο οι υπόγειες μεθοδεύσεις θεωρούνται “εφυής” τακτική.

..ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ?

Με αφορμή τα γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας και την έντονη και συνολική, και εν πολλοις δικαιολογημένη, αντίδραση των bloggers σε αυτά… ήρθε στο μυαλό μου μια ρήση του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου “των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν ” , κοινώς ενώ καίγεται το σπίτι μας εμείς τραγουδάμε…

Αδιαμφισβήτητα, ζούμε σε συνθήκες μεγάλης κρίσης που μας αγγίζει όλους, αλλά μου γεννάται προσωπικά η απορία γιατί δεν υπάρχει απ’ όλους μας μια ανάλογη, ή γιατί όχι και εντονότερη, αντίδραση στις διακρίσεις που κάνει η πολιτεία εναντίον των ομοφυλόφιλων? Αντίδραση στον ρατσισμό που καλλιεργείται και στην πρόδηλη και πρόστυχη περιθωριοποίηση που ο ίδιος ο νόμος μας επιβάλλει?

Γιατί άραγε δεν μας εξοργίζει η άρνηση του κράτους να μας αναγνωρίσει το συνταγματικό δικαίωμα μας στην ισονομία και ισοπολιτεία? … Γιατί δεν οργιζόμαστε που λόγω του σεξουαλικού μας προσανατολισμού (επειδή απλά αποτελεί μειονότητα) να θεωρούμαστε ανίκανοι να παντρευτούμε, να γίνουμε ανάδοχοι γονείς, ενώ από παντού καλλιεργείται το κλίμα του φόβου και της χλεύης εναντίον μας?

Γιατί άραγε τόσο πρόθυμα χαιρόμαστε με τα καμένα μαγαζιά και κτήρια σε έναν αγώνα που μας αφορά φυσικά… αλλά δεν έχουμε προτάσεις για έναν αγώνα που είναι η ίδια η ζωή μας, η μια και μοναδική που θα ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο?

Γιατί δεν προτείνουμε έναν ειρηνικό αγώνα.
Αντί για καμένα δέντρα , εμείς μπορούμε να τα βάφουμε…
Αντί για κατεστραμμένα μαγαζιά... εμείς μπορούμε να τα έχουμε σε εμπάργκο (αν π.χ δεν αναρτούν σε μια βιτρίνα τους τα αιτήματα μας)…
Αντί για διαλυμένα αυτοκίνητα.. εμείς θα μπορούσαμε να κολλάμε αυτοκόλλητα σε αυτά…
Αντί για επεισόδια στο Σύνταγμα, θα μπορούσαμε να κατέβουμε, διαμαρτυρόμενοι, στο Σύνταγμα γυμνοί με κουκούλες για να υποδεχτούμε την Πρωτοχρονιά και να καταγραφεί αυτή μας η αντίδραση από τα διεθνή ΜΜΕ…

Και για να μην παριστάνω υποκριτικά τον αγωνιστή… γιατί δεν είμαι και γιατί φοβάμαι –όπως πολλοί- να αποκαλύπτω τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό…
Ρωτάω τον εαυτό μου και όλους σας… γιατί δεν ξεκινάμε από τα απλά…

Γιατί δεν παύουμε στον ιδιωτικό μας βίο (όσοι το κάνουν) να χλευάζουμε υποκριτικά την ομοφυλοφιλία, για να γίνουμε αρεστοί στους άλλους?

Γιατί δεν μπορούμε να κινήσουμε την bloggoσφαιρα ώστε έντονα και μαζικά να διατυπώνει τα συγκεκριμένα αιτήματα μας?

Γιατί δεν οργανώνουμε έστω μια πρωτογενή αντίδραση στην αδικία που μας επιβάλλουν?

Ίσως να μη γίνει τώρα… Ίσως σε αρκετά χρόνια από σήμερα … Γιατί όμως, έστω, δε μας συγκινεί η ιδέα? Γιατί δεν κάνουμε μια αρχή… μια οποιαδήποτε αρχή?