ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Με αφορμή την ραστώνη των προηγούμενων ημερών και ευρισκόμενος με διάφορες παρέες… ανταλλάσοντας και επικοινωνώντας νέα, ιδέες, απόψεις συνειδητοποίησα πιο έντονα από ποτέ ότι, χωρίς ποτέ να το επιδιώξω πραγματικά, συμμετέχω συχνά σε συζητήσεις με αντικείμενο κάποια “πικάντικη” ιστορία με πρωταγωνιστή ένα άτομο με διαφορετική –από την πλειοψηφούσα- σεξουαλικότητα .
Άτομα που βρίσκονται γύρω μου ή άτομα διάσημα, μπαίνουν στο μικροσκόπιο της παρέας με αντικείμενο την σεξουαλική τους ζωή.
Εν μέρη είναι λογική και έμφυτη στον άνθρωπο η ενασχόληση του με τον συνάνθρωπο… ακόμα και μια δόση αδιακρισίας, συχνά δικαιολογείται, από την περιέργεια του ανθρώπου… αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι με φέρνει σε απίστευτη αμηχανία η υπερβολή με την οποία διαχειρίζονται πολλοί γνωστοί -και κάποιες φορές δυστυχώς ακόμα και κάποιοι φίλοι- το θέμα της διαφορετικότητας των άλλων.
Τα επικριτικά σχόλια, οι αποδοκιμασίες , ο ρατσισμός στον σχολιασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού κάποιου… με φέρνουν σε μεγάλη αμηχανία- ενώ πιστεύω ότι είναι υπερβολική και ακατανόητη η συχνότητα με την οποία συζητούν οι διάφορες παρέες όλα αυτά τα θέματα.
Πρέπει να ομολογήσω ότι η διάθεση μου να προστατεύω την ιδιωτική μου ζωή και φυσικά η ατολμία μου να την εκθέσω στη βορά των ρατσιστικών διαθέσεων -του κατά τ’ αλλά ανεκτικού και προοδευτικού- περιγύρου μου, μου προκαλούν μεγάλη εσωτερική σύγκρουση και ενίοτε και δυστυχία. Αναγκάζομαι όλο και συχνότερα να είμαι συγκαταβατικός με πρόστυχα ρατσιστικά σχόλια…. Να χαμογελώ όσο γίνεται πιο φυσικά και –το χειρότερο απ’ όλα- να προσθέτω και εγώ λιθαράκια στο αηδιαστικό κυνήγι μαγισσών (προφορικό φυσικά πάντα… αφού τζάμπα μάγκες είμαστε οι περισσότεροι σε αυτή την χώρα) που στήνει ο περίγυρος μου συχνά πυκνά.
Φαντάζομαι αρκετοί από σας που διαβάζεται αυτό το κείμενο θα έχετε από φόβο πράξει ανάλογα και ορισμένοι θα δείξετε ακόμη και κάποια συμπάθεια στην συμπεριφορά μου ή και ίσως και όχι.
Με δυσαρεστεί απίστευτα όλη αυτή η πραγματικότητα… και δεν είναι λίγες οι φορές που θα ήθελα να φωνάξω το χιλιοειπωμένο: Ξυπνήστε… ζούμε γύρω σας, ανάμεσα σας… είμαστε τα αδέρφια σας, οι φίλοι σας, οι δάσκαλοι, οι γιοι, οι κόρες σας, οι ανιψιοί σας… η κυρία στο περίπτερο…. ο κύριος στην γωνία που μιλάει στο κινητό… ο συνεργάτης σας στην δουλειά και συχνά και το αφεντικό σας…. Ξυπνήστε γιατί θα σας ξυπνήσουμε βίαια εμείς… και τότε θα σας κοπεί το γέλιο… αναγκαστικά ... από το σοκ! Ακόμα θέλω να φωνάξω στον εαυτό μου : Ξύπνα βλάκα… αυτός σε βρίζει, σε προσβάλει, σε εκμηδενίζει και σε συκοφαντεί μπροστά στα μάτια σου….
Και μετά γυρνάω πάλι στον φόβο και στις ανασφάλειες μου… και στη παράσταση που τόσο καλά εκπαιδεύτηκα να δίνω…

ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Εκεί όπου η δύναμη του Βορρά συναντά το πάθος του Νότου….εκεί όπου η λογική της Δύσης συναντά το ένστικτο της Ανατολής…Εκεί όπου ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει ακόμη και την πιο φωτεινή μέρα… εκεί που ακόμα και ο πιο μουντός ορίζοντας κρύβει μια ακτίνα φωτός βαθειά στον νότο... εκεί κινείστε πόλη και ψυχή μαζί….
Πάντα στο μεταίχμιο… στο μεταίχμιο της λογικής και του παραλόγου… στο μεταίχμιο της δύναμης και της απόγνωσης… του αστισμού που κατακτήθηκε, και του μικροαστισμού σας, που με αναίδια προβάλλει, σε κάθε γωνιά, με κάθε ευκαιρία…. Στο όριο του μεγάλου και του μικρού κινείστε….
Μια μεγάλη αγκαλιά είστε πόλη και άνθρωπος… μια αγκαλιά ανοιχτή στην θάλασσα που γλυκά χαϊδεύει την ύπαρξη σας … αλλά γύρω κλείνει από βουνά ψηλά… δύσβατα.
Μια βόλτα είστε στην πιο όμορφη παραλία με θέα την κορυφή των θεών… βόλτα που όμως μπορεί να γίνει άγρια, βασανιστική…. σαρωμένη από τον πιο ψυχρό σιβηρικό άνεμο και απειλημένη από κύματα θεόρατα….
Συχνά είστε ράθυμοι, νωχελικοί, πνιγμένοι στην βαριά ομίχλη και μετά ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση τα σαρώνει όλα ένας Βαρδάρης μαινόμενος, και φοράτε το παγωμένο σας προσωπείο… κομμάτι και αυτό της αλλοπρόσαλλης ύπαρξης σας…. Και μετά πάλι ξαφνικά για να προστατευτείτε από την παγωνιά, καταχωνιάζεστε σε κουτούκια, μαζεύετε παρέες, ιδέες, γέλια… και εντελώς απροειδοποίητα τρέχετε μακριά στο καταφύγιο της μοναξιάς σας … με θέα την ίδια υπέροχη θάλασσα που οδηγεί στον κόσμο όλο, που σας προσκαλεί… μόνο που εσείς ξέρετε, πόλη και άνθρωπος, ότι εδώ είναι όλος ο κόσμος σας, πίσω απ’ αυτά τα βουνά… με θέα αυτή την μαγευτική θάλασσα, την αιώνια…..

DREAMLAND

…Ξυπνάς από όνειρα γεμάτα μέρη μακρινά… εικόνες που δεν έχεις ξαναδεί και τόπους που δεν ξέρεις αν υπάρχουν….
Τόποι που σου αφήνουν μια αίσθηση μαγευτική, απόλυτα ελκυστική και συχνά υγρή.. αναζωογονητική στο δέρμα…. Μέρη που πλημμυρίζουν την ψυχή σου από εκείνο το αίσθημα της ανείπωτης ευτυχίας…της απόλυτης, της ηδονικής… που κανένας και τίποτα άλλο δεν μπορεί να τα προκαλέσει…
Πρωτόγονη η χαρά που βιώνεις… όμοια της από παιδί είχες να νιώσεις…..
Πλημμυρίζει ο ύπνος σου από δρόμους…που σε οδηγούν σε έναν καινούριο κόσμο…..
Και βλέποντας όνειρα τέτοια, θέλεις να φύγεις μακριά… να δοκιμάσεις τα νέα όρια σου, της ξαναγεννημένες αντοχές σου και να ξαναρχίσεις τα πάντα από την αρχή…
Θέλεις να εφεύρεις ξανά τον εαυτό σου…. να προβάλεις την αντανάκλαση του σε ματιά άλλα, ξένα ως τα τώρα σε εσένα….
Ξυπνάς αναστατωμένος… σίγουρος για την επιθυμία σου…σαν το όνειρο σου ποτέ να μην είχε τελειώσει…
και ντύνεσαι και φεύγεις…. και με το πρώτο κρύο του πρωινού οδυνηρά συνειδητοποιείς… ότι δειλιάζεις… ότι δεν ξέρεις αν μπορείς….
Και πιο αργά όταν κοιτάς τα φλογισμένα του μάτια… ξέρεις καλά ότι και να μπορείς…δεν θέλεις….
…Και ακόμα πιο αργά πέφτεις για ύπνο… βλέπεις τα ίδια όνειρα…που βάσανο πια έχουν καταντήσει!

TEST

Σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να βάλω ένα μικρό τεστάκι σε όλους τους αναγνώστες του blog…
Βαθμολογείστε από 1(καθόλου) έως 10(πολύ) την απάντηση σας σε κάθε ερώτηση.

1. Πόσο ευτυχισμένος/η θα έλεγες ότι είσαι στη ζωή σου το τελευταίο έτος?
2. Πόσο ικανοποιητική θα χαρακτήριζες την συναισθηματική/σεξουαλική σου
ζωή τον τελευταίο χρόνο?
3. Πόσο ικανοποιημένος/η είσαι από την κοινωνική
σου ζωή και τη διαχείριση του ελεύθερου χρόνου τους τελευταίους μήνες?
4. Πόσο ικανοποιητική θεωρείς την οικονομική σου κατάσταση?
5. Πόση ικανοποίηση αντλείς από την επαγγελματική δραστηριότητα σου?
6. Πόσο ευχαριστημένος/η είσαι από την παρούσα εξωτερική εμφάνιση σου?
7. Πόσο ικανοποιημένος/η είσαι από την μόρφωση και τη γενικότερη παιδεία
σου έως σήμερα?
8. Πόσο συμβάλει η ύπαρξη του blog σου στο συνολικό σου αίσθημα της
ευτυχίας?
9. Πόσο συχνά αισθάνεσαι κακόκεφος, δυστυχισμένος και απαισιόδοξος?
10. Πόσο αισιόδοξος/η είσαι για τη ζωή σου στο μέλλον?

Μπορείτε και ενθαρρύνεστε φυσικά αν θέλετε να απαντήσετε και ΑΝΩΝΥΜΑ!

ΕΡΩΤΑΣ

Να σε φιλώ γλυκά… με πάθος…. και να ανοίγεις τα χείλη σου…. ηδονικά …. Τα κορμιά μας να ενώνονται… να νιώθω τη ζεστασιά του δέρματος σου και τα χέρια μου να γλιστρούν σε όλο το κορμί σου… να αγγίζω τα σφιχτά σου μπράτσα, το στερνό και τους καλογυμνασμένους μυς της κοιλιάς σου… να βλέπω το όμορφο πρόσωπο σου… να μου χαμογελάει …τα απίστευτα λακκάκια που έχω χιλιοφιλησει…. τα κατάλευκα
δόντια σου να σχηματίζουν γλυκό χαμόγελο…. γεμάτο ελπίδα … και εγώ να σου ανταποδίδω… Να σε ξεντύνω γρήγορα… να μη με αφήνει το πάθος να απολαύσω και αλλο την γλυκιά αίσθηση…. Να μυρίζεις υπέροχα… σαν εξωτικό φρούτο… ίσως σαν σπάνιο λουλούδι! … Να ενωνόμαστε με πάθος φοβερό… και όλες μου οι αισθήσεις να έχουν οξυνθεί στο έπακρο… και να κορυφώνουμε μαζί… εκστατικά… απόλυτα…λυτρωτικά! Και μετά να σε αγκαλιάζω και να γελάμε με όλες τις βλακείες που μας συνέβησαν μέσα στη μέρα και να μη μας νοιάζει τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή…. Βυθισμένοι ο ένας στην παρουσία του άλλου… δυο σώματα και δυο ψυχές που ήταν προορισμένες να αγαπηθούν και να περάσουν στιγμές ευτυχισμένες μαζί!

ΑΓΩΝΑΣ... ΜΠΑΣΚΕΤ

Ήσουν στην πέμπτη δημοτικού… η άνοιξη είχε προχωρήσει για τα καλά…η μέρα ήταν ζεστή και υγρή… η σχολική χρονιά πλησίαζε στο τέλος της και εσύ περιμένοντας την σειρά σου να μπεις στο παιχνίδι… χάζευες τους άλλους να παίζουν μπάσκετ…και το θέαμα σου προκαλούσε έξαψη!

Ένα παιδί έναν χρόνο μεγαλύτερο από την άλλη ομάδα…. Είχε ήδη έντονα τα στοιχεία του αντρισμού πάνω του… μελαχρινός, γεροδεμένος, άριστος παίχτης …σε κάθε σουτ που έκανε … κάτω από την μασχάλη του φαινόταν να προβάλλουν πυκνές μαύρες τρίχες… εκστατικός κοιτούσες… προσπαθώντας να μην καρφωθείς… από τότε να μην καρφωθείς προσπαθούσες!

Ώριμος ήταν ο πόθος σου για το παιδί εκείνο… μα πως μπορεί να ήταν ώριμος αυτός ο πόθος? Ήσουν δεν ήσουν 11 χρονών… αλλά μόνο πρωτόγνωρο δεν σου ήταν το συναίσθημα… δεν σε ξάφνιασε καθόλου…. Μεθοδικά προσπάθησες να το κρύψεις…

Και πόσα χρόνια πριν άραγε να ξύπνησε για πρώτη φορά η επιθυμία? … Πότε άραγε κατάλαβες ότι διέφερες από τους άλλους? Ποιος άραγε σου έμαθε να κρύβεσαι… να παίζεις αυτόν τον ρόλο?

Το παιχνίδι συνεχιζόταν και εσένα δε σε ένοιαζε πια να μπεις να παίξεις… είχες καθίσει κάτω από την μπασκέτα… ρουφούσες τον ζεστό αέρα… μύριζες το τσιμέντο.. και τον παρακολουθούσες,…. Παρακαλούσες κρυφά σε κάθε επίθεση να πλησιάσει εκείνος όσο γίνεται πιο κοντά σου με την μπάλα… και να σουτάρει…. Να δεις για άλλη μια φορά τα δυνατά του μπράτσα… την αντρική μασχάλη… το εσώρουχο που διαγράφονταν στο αθλητικό του σορτσάκι!

… Και είχες πάντα στο μυαλό σου να μην σε καταλάβουν… να μην φανεί κάτι!

Χρόνια πλέον από τότε… παρακολουθείς άλλους πρωταγωνιστές ... σε άλλα σκηνικά... αλλά εσύ πάντα στον ρόλο που αξεχώριστος από σένα πια έχει γίνει… την ίδια σκέψη κάνεις…. Κανείς να μην διαβάσει στα μάτια σου την ασίγαστη φωτιά, που σου γεννάει το θέαμα ενός όμορφου άντρα!

ΨΗΦΙΑΚΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Εν αρχή ήταν το χάος, το μπέρδεμα, η απογοήτευση και η απόγνωση…και μετά ήρθε η συνειδητοποίηση, οι παλινδρομήσεις, και στη συνέχεια η αναγκαστική αποδοχή,…και για τους περισσότερους η μόνη διέξοδος… το internet.
a/s/l?
t/b/v?
stats?
Τι ψάχνεις?
…και μετά η σχετική κουβέντα
…και τα cliché αστειάκια
…και τα χαμογελακια :-)) , ;-)),
…και τα χαχανα looool
……Το msn με τις καλά καμουφλαρισμένες φωτογραφίες, τα δεύτερα καρτοκινητά και τέλος η μεγάλες Συναντήσεις… οι πρώτες πνιγμένες στις ενοχές… Ο ύπνος το προηγούμενο βράδυ χαμένη υπόθεση…..
… και όσο πλησίαζε η μεγάλη ώρα το στομάχι σφίγγονταν, τα χέρια κρύωναν, το πρόσωπο κοκκίνιζε,… το στόμα ξερό… τασάκι σωστό από τα πολλά τσιγάρα! …. Και η απίστευτη αγωνία να ανεβαίνει ως τον λαιμό… Και αν κάποιος γνωστός σε δει?…. Τι θα πεις?... Ποιο είναι το τέρας με τα τρία κεφάλια και τα οχτώ πόδια δίπλα σου? Που τον ξέρεις θα σε ρωτήσουν? … Και οι δορυφόροι στο διάστημα που σε παρακολουθούν… τα σκοτεινά κέντρα εξουσίας που θα μάθουν ότι είσαι gay… κάπου εκεί άρχιζε ο παραλογισμός, η παράνοια!
Ακολουθεί η αναγνώριση… που όπως στις αρχαίες τραγωδίες… ο ήρωας έχει αλλάξει… φτάνει στην Ιθάκη αποκαμωμένος, συχνά καημένος, φορτωμένος προβλήματα… εξάλλου το ταξίδι έχει σημασία… ανοησίες!
Σπάνια έρχεται η έκπληξη και μαζί της, νέες αγωνίες… Θα αρέσω εγώ? Πως θα δώσω την ιδανική εικόνα? Γιατί να μην έχω ξυριστεί/ντυθεί καλύτερα?
Και όταν δημιουργηθεί η σχέση, αστήρικτη και ορφανή συνήθως από περιβάλλον, κρυφή και προφυλαγμένη…. Φέρνει τον ενθουσιασμό… αλλά και νέα ζόρια…. Την προσπάθεια…την αγωνία για το μέλλον…. Που αν και μάλλον πιο δύσκολο για όλους εμάς… κρύβει πάντα μια μοναδική μαγεία ως λέξη… το μέλλον!